Voor de tweede keer in drie dagen tijd was ik -opnieuw dobberend tussen de orka's en bultruggen in Tromso- getuige van een zeer zeldzaam verschijnsel: parelmoerwolken. Een parelmoerwolk of polaire stratosferische wolk is een soort wolk die op zeer grote hoogte, in de stratosfeer voorkomt. We spreken dan over een hoogte van zo'n twinitig tot vijfentwintig kilomter. De meeste wolken -die bestaan uit waterdruppeltjes of ijskristallen- komen voor in de onderste twaalf kilometer van de atmosfeer. Deze luchtlaag kan veel vocht bevatten dat bij afkoeling overgaat in waterdruppeltjes of ijskristallen en zichtbaar wordt als wolken. Boven twaalf kilometer hoogte bevindt zich een luchtlaag die de stratosfeer wordt genoemd. Hier bevindt zich ook het meeste ozon en daarom spreekt men ook wel van de ozonlaag. De ozonlaag bevat vrijwel geen water en ook wolken komen op deze hoogte zelden voor. Alleen bij temperaturen onder -80°C kunnen zich op deze hoogte wolken vormen. Deze tamelijk kleine wolken worden vanwege hun prachtige kleurschakeringen parelmoerwolken genoemd. De kleurenpracht houdt verband met de zeer kleine ijskristallen waaruit de wolken bestaan. De kleuren zijn het best te zien wanneer de zon een eindje onder de horizon staat, maar op twintig kilometer hoogte tegen de ijskristallen schijnt.

Het noorderlicht laat het hier deze week grotendeels afweten, maar deze parelmoerwolken zijn veel zeldzamer dan het noorderlicht en dus veel méér dan een troostprijs!

 De parelmoerwolken van woensdag 16 december 2015 waren erg helder. Ze zorgden voor reflecties op het water, en zelfs op de rugvinnen van de orka's.